Wieża Burana to duży minaret położony niedaleko miasta Tokmok w północnym Kirgistanie. Jest to jeden z najważniejszych zabytków w kraju i kluczowa pozostałość po średniowiecznym Jedwabnym Szlaku.
Wieża została zbudowana około X–XI wieku, za czasów chanatu Karachanidów, dynastii panującej w dużej części Azji Środkowej. Pierwotnie miała około 40–45 metrów wysokości i służyła zarówno jako minaret meczetu, jak i symbol miasta Balasagun, stolicy Karachanidów.
Podobnie jak inne minarety, służyła ona do wzywania muzułmanów do modlitwy. Poza funkcją religijną, wieże takie jak Burana pełniły również funkcję punktów orientacyjnych dla podróżnych i kupców przemieszczających się Jedwabnym Szlakiem.
Trzęsienia ziemi na przestrzeni wieków spowodowały znaczne zniszczenia konstrukcji. Do XV wieku część wieży zawaliła się, zmniejszając jej wysokość do około 25 metrów, czyli obecnej wysokości. Okoliczne miasto Balasagun ostatecznie podupadło i zostało opuszczone, pozostawiając wieżę w odosobnieniu.
W XX wieku przeprowadzono prace renowacyjne, aby ustabilizować konstrukcję i zapobiec dalszemu zawaleniu. Dziś zwiedzający mogą wspiąć się na szczyt stromymi, wewnętrznymi schodami i podziwiać widok na dolinę Chüy. Wokół wieży znajduje się również kolekcja balbalów (starożytnych kamiennych posągów) i artefaktów z regionu.
Jak tam dotrzeć?
Samochodem
Z Biszkeku należy jechać na wschód autostradą A365 w kierunku Tokmoku. Po dotarciu do Tokmoku należy kierować się zgodnie ze znakami do Burany, która znajduje się około 12 km na południe od miasta.
Minibusem
Udaj się na Wschodni Dworzec Autobusowy w Biszkeku. Wsiądź do marszrutki jadącej do Tokmoku lub Bałakczy/Czolpon Aty (poproś kierowcę, żeby wysadził cię przy zjeździe do Tokmoku). W Tokmoku weź taksówkę, która zawiezie cię do Wieży Burana (gorąco polecam aplikację Yandex). Poproś kierowcę, żeby na ciebie poczekał, w przeciwnym razie będziesz musiał złapać stopa i wrócić do miasta, ponieważ zamówienie taksówki przez aplikację może być w tym miejscu bardzo trudne.
Wycieczki
Wiele agencji w Biszkeku oferuje półdniowe lub całodniowe wycieczki do Wieży Burana, często połączone z innymi pobliskimi atrakcjami. To wygodne rozwiązanie, jeśli chcesz skorzystać z przewodnika, który opowie Ci o historii tego miejsca.
Najlepszy czas na wizytę
Wiosna (kwiecień–czerwiec)
Dolina jest zielona i pełna kwiatów, co sprawia, że widoki ze szczytu wieży są szczególnie piękne. Pogoda jest przyjemna (około 15–25°C), idealna do wspinaczki na wieżę i spacerów po okolicy.
Lato (lipiec–sierpień)
Znacznie cieplej (25–35°C). Popularny okres, ponieważ latem Kirgistan odwiedza wielu turystów. Najlepiej wybrać się tam rano lub późnym popołudniem, aby uniknąć południowego upału.
Jesień (wrzesień–październik)
Kolejny doskonały czas: przyjemne temperatury i złociste krajobrazy w dolinie Chüy. Mniej turystów niż latem.
Zima (listopad–marzec)
Zimno (czasami poniżej 0°C) z możliwym śniegiem. Bardzo mało odwiedzających, więc możesz mieć to miejsce tylko dla siebie.
Gdzie zatrzymać się w Biszkeku?
Podczas mojego kilkudniowego pobytu w Biszkeku zatrzymałem się w czterech różnych hotelach:
Inter Hotel Bishkek: Prawdopodobnie najlepszy stosunek ceny do jakości. Dobra lokalizacja, nowoczesne pokoje.
Hotel Touristan: Pokój był ogromny i czysty. Recepcjonistka była bardzo pomocna, a w prezencie dostałam nawet magnes na lodówkę. Jedynym minusem była słabo działająca klimatyzacja.
Malinka: Bardziej pensjonat niż hotel. Pokój był wyposażony w czajnik, herbatę, cukier i kosmetyki. Bardzo przyjazny właściciel, który pozwolił mi zostawić część bagażu na kilka dni, kiedy wędrowałem po Parku Narodowym Ala Archa.
Hotel T: Bardzo prosty, ale wygodny pokój.
Terrasse Hotel & Bar: Luksusowy obiekt oferujący zapierające dech w piersiach panoramiczne widoki na góry i miasto. Musiałem znaleźć naprawdę dobrą ofertę na booking.com, bo w ciągu kilku dni po mojej wizycie ceny pokoi wzrosły czterokrotnie.
Kamienne posągi
Balbale to rzeźbione kamienne figury, często stylizowane i przypominające ludzi. Były umieszczane na grobach lub kurhanach przez koczownicze ludy tureckie już w VI wieku. Wiele z nich przedstawia wojowników lub przodków, czasami trzymających puchar, broń lub inny symboliczny przedmiot.
Uważa się, że oddają one cześć zmarłym, zwłaszcza wojownikom, i pełnią funkcję strażników świata duchowego. Niektórzy uczeni sugerują, że mogą one również przedstawiać wrogów pokonanych w bitwie, symbolicznie służąc zmarłym w życiu pozagrobowym. Każda statua ma unikalne cechy, odzwierciedlające lokalne style i osobę, którą upamiętnia.
