Kol-Tor to wysokogórskie jezioro położone w wąwozie Kegety w północnej części pasma górskiego Tienszan. Położone jest na wysokości około 2700 metrów nad poziomem morza. Jezioro powstało naturalnie w wyniku osuwiska, które zablokowało część górskiej rzeki, tworząc zachwycający turkusowy zbiornik wodny.
Szlak do jeziora zaczyna się w wiosce Kegety i prowadzi przez kilka kilometrów pod górę przez lasy, łąki i zbocza górskie. To część regionu Czuj, niedaleko Biszkeku, przez co Kol-Tor jest popularnym miejscem na jednodniową wędrówkę, szczególnie w weekendy. Ponieważ jest to jezioro polodowcowe, kąpiele są tu raczej dla odważnych, ponieważ woda jest bardzo zimna przez cały rok.
Jak dotrzeć do jeziora?
Najpierw trzeba kierować się do głównej drogi na wschód od Biszkeku, która wiedzie w kierunku jeziora Issyk-kul. Po około 60–70 km skręć na południe w kierunku Wąwozu Kegety. Podróż samochodem z Biszkeku do początku wąwozu zajmuje zazwyczaj około 1,5–2 godziny. Transport publiczny dociera tylko do pobliskich wiosek, skąd jedyny sposób na dalszą podróż to autostop. Dlatego większość podróżnych korzysta z taksówek lub transportu prywatnego.
Początek szlaku znajduje się w pobliżu wioski Kegety. Wędrówka do jeziora Kol-Tor to około 7–8 km w jedną stronę, z jednostajnym podejściem o przewyższeniu około 800–900 metrów. Ścieżka biegnie w górę rzeki, mijając lasy sosnowe, łąki i skalisty teren. Większość osób potrzebuje od 3 do 5 godzin na wędrówkę, w zależności od kondycji i ciężaru plecaka.
Najwygodniejszym sposobem dotarcia nad jezioro jest skorzystanie z oferty biur podróży, takich jak Kettik czy Intourist. Sprawdź ich profile na Instagramie.
Najlepszy czas na wizytę
Późna wiosna (maj–czerwiec): Śnieg na szlaku zaczyna topnieć, a dolina wypełnia się dzikimi kwiatami. Na początku maja jezioro jest nadal zamarznięte, ale w czerwcu jego turkusowy kolor staje się bardziej widoczny.
Lato (lipiec–sierpień): To najpopularniejszy sezon. Szlak jest w pełni dostępny, pogoda jest łagodna, a jezioro ma niesamowity kolor. Dni są ciepłe, ale w pobliżu jeziora, zwłaszcza w nocy, może być chłodno.
Wczesna jesień (wrzesień–początek października): Przyjeżdża mniej turystów, a otaczające góry mienią się jesiennymi barwami. Pogoda jest zazwyczaj stabilna.
Poza tym okresem obfite opady śniegu sprawiają, że szlak staje się trudny, a nawet niebezpieczny, a jezioro jest często zamarznięte.
Gdzie zatrzymać się w Biszkeku?
Podczas mojego kilkudniowego pobytu w Biszkeku zatrzymałem się w czterech różnych hotelach:
Inter Hotel Bishkek: Prawdopodobnie najlepszy stosunek ceny do jakości. Dobra lokalizacja, nowoczesne pokoje.
Hotel Touristan: Pokój był ogromny i czysty. Recepcjonistka była bardzo pomocna, a w prezencie dostałam nawet magnes na lodówkę. Jedynym minusem była słabo działająca klimatyzacja.
Malinka: Bardziej pensjonat niż hotel. Pokój był wyposażony w czajnik, herbatę, cukier i kosmetyki. Bardzo przyjazny właściciel, który pozwolił mi zostawić część bagażu na kilka dni, kiedy wędrowałem po Parku Narodowym Ala Archa.
Hotel T: Bardzo prosty, ale wygodny pokój.
Terrasse Hotel & Bar: Luksusowy obiekt oferujący zapierające dech w piersiach panoramiczne widoki na góry i miasto. Musiałem znaleźć naprawdę dobrą ofertę na booking.com, bo w ciągu kilku dni po mojej wizycie ceny pokoi wzrosły czterokrotnie.
Moje doświadczenie
Rano dołączyłem do małej grupy na wycieczkę zorganizowaną przez Intourist. Było nas tylko dziesięć osób, co sprawiło, że podróż przebiegła w przyjaznej i kameralnej atmosferze. Przed opuszczeniem Biszkeku zatrzymaliśmy się w supermarkecie, aby kupić przekąski i wodę na wędrówkę.
Kiedy w końcu dotarliśmy do parkingu na początku szlaku, byłem zaskoczony ilością turystów. Kilka innych grup dotarło niemal w tym samym czasie, więc było tłoczno. W miarę jak posuwałem się dalej, tłum się rozproszył. Szlak był dłuższy, niż się spodziewałem, ale stałe, stopniowe podejście sprawiło, że miałem dobre tempo. Pogoda była idealna na górski spacer: zachmurzone niebo ale przyjemna temperatura ok. 25°C.
Po dwóch miesiącach w Kirgistanie, byłem już przyzwyczajony do górskich trekkingów więc jako jeden z pierwszych dotarłem do jeziora. Ponieważ jest to jezioro polodowcowe, topniejący śnieg i lód niosą ze sobą do wody bardzo drobne cząsteczki skał, często nazywane „mączką lodowcową”. Te cząsteczki są tak drobne, że pozostają w zawiesinie, zamiast opadać na dno. Niesamowity turkusowy kolor wody wynika ze sposobu, w jaki cząsteczki rozpraszają światło słoneczne, odbijając głównie niebiesko-zielone barwy.
Po krótkim odpoczynku przeszedłem na drugą stronę jeziora i ruszyłem w kierunku punktu widokowego na morenę. Przyjemny spacer wzdłuż strumienia zajmuje około 40-60 minut w jedną stronę.
Kiedy wróciłem, większość mojej grupy jeszcze nie dotarła nad jezioro, więc kupiłem kawę rozpuszczalną od lokalnego sprzedawcy i rozsiadłem się wygodnie na trawie nad brzegiem. Robiło się naprawdę zimno, ale na szczęście byłem na to przygotowany i miałem cieplejsze ubrania. Niektórzy zdecydowali się na krótki rejs łódką, ale dla mnie zrobienie kilku „instagramowych” zdjęć z perspektywy wody było raczej stratą czasu i pieniędzy.
Jeden z chłopaków z naszej grupy postanowił zanurzyć się w lodowatej wodzie jeziora i wkrótce kilku innych poszło w jego ślady. Chyba nie czuł się po tym najlepiej, bo tak bardzo się trząsł po wyjściu z wody, że ostatecznie był jednym z pierwszych, którzy zeszli na dół, w stronę parkingu.
Niedługo potem ja również rozpocząłem zejście. Gdy wszyscy się zebrali, wsiedliśmy do minibusa i ruszyliśmy w drogę powrotną do Biszkeku. Zanim dotarliśmy na miejsce, zapadła już noc. Był to bardzo udany dzień!
